Soms kom ik tijdens mijn werk bij een gezin binnen net nadat de ochtendspits voorbij is. De broodtrommels staan nog op het aanrecht, sokken liggen op mysterieuze plekken en er hangt zo’n typische “we hebben het gered” energie in huis.
En vaak zie ik het dan al, nog voordat iemand het uitspreekt:
moeheid in de schouders, spanning in de ademhaling, het hoofd nog half in de chaos van een uur geleden.
moeheid in de schouders, spanning in de ademhaling, het hoofd nog half in de chaos van een uur geleden.
Ik vraag dan geregeld: “Zou je even willen pauzeren voordat we beginnen?”
Het antwoord is meestal:
“Ja… maar er moet nog zoveel.”
“Ja… maar er moet nog zoveel.”
En toch gebeurt er iets moois als we wel even stilstaan.
Soms letterlijk een minuut.
Soms letterlijk een minuut.
Een ademhaling.
Een slok warme thee.
Een paar tellen waarin iemand voelt: oh ja… dit heb ik nodig.
Een slok warme thee.
Een paar tellen waarin iemand voelt: oh ja… dit heb ik nodig.
Dat kleine moment maakt alles zachter — de rest van het gesprek, de rest van de dag, soms zelfs de blik op het ouderschap.
Want zelfzorg gaat niet over grote plannen.
Het gaat over jezelf toestaan om te voelen wat je nodig hebt, juist op de momenten dat je geneigd bent om door te rennen.
Het gaat over jezelf toestaan om te voelen wat je nodig hebt, juist op de momenten dat je geneigd bent om door te rennen.
Als gezinsbegeleider zie ik elke dag hoeveel verschil die ene minuut kan maken.
Niet alleen voor ouders, maar ook voor kinderen.
Want wanneer jij rust vindt, ontstaat er vanzelf ruimte in het hele gezin.
Niet alleen voor ouders, maar ook voor kinderen.
Want wanneer jij rust vindt, ontstaat er vanzelf ruimte in het hele gezin.
Soms begint verandering precies daar:
bij even stilstaan, midden in de rommel van het gewone leven.
bij even stilstaan, midden in de rommel van het gewone leven.
